Hulptroepen uit Iran

Vluchtelingen worden vaak gezien als last. We willen ze wel helpen, als het er maar niet te veel worden! Nu ís helpen ook een last. Maar tegelijkertijd krijg je er zo veel voor terug en vind ik vluchtelingen een enorme zegen. Niet alleen om wie ze zijn als mens, maar ook om wat ik via hen ontdek over hoe God bezig is in deze wereld.

Lees verder

Huisgroepen

Bij ons in de buurtkerk zijn we begonnen met huisgroepen. Samen de bijbel lezen, in kleine groepjes, waarin alle soorten afkomst, opleiding, kleur en status door elkaar zijn gemengd tot een maffe mix.

Dat is niet altijd makkelijk, want in onze groep kunnen we elkaar maar voor driekwart verstaan. Twee mensen spreken een woordje Farsi, twee mensen een beetje Russisch en twee mensen een beetje Arabisch. Niet genoeg voor een stevige theologische discussie. Maar wel net genoeg om te proberen de tekst te begrijpen. Dat is ook waar het bij ons om gaat: niet zozeer theorieles, maar vooral samen onderzoeken wat God tot ons door de bijbel wil zeggen.

Lees verder

Repareervreugde

Lichte paniek van mijn kant. Door verschillende omstandigheden bleken bijna alle repareerders én de vaste gastvrouw niet mee te kunnen doen met het Repair Café in november. Als organisator had ik er nooit echt werk aan; altijd was er wel voldoende bezetting. Nu, met een week te gaan, waren we met z’n tweeën, mijn vrouw en ik. Voor het eerst op een nieuwe plek. Wat nu?

Een mailtje naar twee ‘externe’ repareerders die nooit eerder op onze locatie mee hadden gedaan, leverde drie enthousiaste helpenden op. God voorziet!

Op de dag zelf werden we een beetje overvallen door het werk. Ik was deze keer geen repareerder maar gastheer. Veel klussen duurden lang, de wachtrij groeide en groeide. Ik vroeg aan gasten of ze zelf aan de slag durfden, deelde schroevendraaiers uit en zelfs mijn soldeerbout ging rond.

Het idee van het Repair Café was eigenlijk al dat mensen zelf aan de slag zouden gaan. Maar blijkbaar is er soms een crisisje nodig om het voor elkaar te krijgen. Voor ik het wist lagen wekkertjes, radio’s, strijkijzers en zelfs een laptop in enkele tot tientallen stukjes uit elkaar, verspreid door de hele ruimte, met fanatiek schroevende eigenaren erachter. Uit nood geboren, en met slechts een klein beetje begeleiding van mij naast het gastheerwerk.

Natuurlijk, er gingen ook dingen mis, en niet iedereen was tevreden. Maar hoe heerlijk om te zien. Ik was trots op hen, en wat ze zelf voor elkaar kregen (voor het eerst een laptop zelf compleet uit elkaar halen en in elkaar zetten met maar twee schroefjes over aan het eind – dat doe ik zelf niet beter!). De gasten hebben genoten, de twee gastrepareerders hebben genoten. Mensen die de magie van het gesloten apparaat durven doorbreken om zélf te ontdekken dat ‘kapot’ niet het laatste woord heeft.

En ik hoop stiekem dat mensen dat ook voor hun eigen leven ontdekken, misschien zelfs op deze plek. Dat wat kapot is, niet zo hoort en niet zo hoeft te blijven. Misschien juist wel als ik als hulpvaardige christen een klein stapje terug durf te nemen…

Een ander paspoort

Deze week hebben we Mo gedoopt, in een opvouwzwembad. Mo is een Koerdische man van een jaar of 35, uit Irak. Hij woont al jaren in een flatje bij ons in de wijk. Hij heeft geen verblijfsvergunning en zit al een paar jaar depressief thuis zonder ook maar iemand te zien. Met familie heeft hij geen contact.

Een paar maanden geleden kocht hij in een kringloopwinkel een tas. Maar helaas zat daar geen hengsel aan. Toen hij een keer langs de weggeefwinkel liep – een buurtproject van ons – bedacht hij dat hij misschien wel iets kon vinden dat hij als hengsel kon gebruiken. Hij stapte naar binnen en warempel, daar lag een hengsel. Sterker nog: het hengsel dat precies bij zijn tas hoorde! Hoeveel kost dat, vroeg hij. O, niets, was het antwoord, je mag het meenemen, en alle andere dingen zijn ook gratis. Mo was perplex.
Lees verder