Het einde van het gezin

hangjongerenAan ons plein hangt al een paar maanden een groepje jongens rond. We kunnen er niet van slapen. Ze roepen, lachen, scheuren rond in veel te dure auto’s, plassen op de stoep en gooien al hun plastic rond waar iedere ochtend een meneer van de gemeente moet komen opdraven.

Er is van alles te zeggen over waarom ze doen wat ze doen. Hun armoede, hun opleiding, hun afkomst. Maar er valt me nog iets op. De jongens die ik wat beter ken, hebben bijna allemaal geen vader. Die is afwezig, zit in de cel of heeft gewoon een andere vrouw.

Dat is heel normaal in arme buurten, ook bij ons. Maar liefst een derde van de kinderen hier woont maar bij één ouder (meestal de moeder). In dat cijfer zitten dus nog niet eens de kinderen die bij stiefouders wonen, of kinderen die nog een scheiding gaan meemaken. In totaal maakt misschien wel de helft van de kinderen een scheiding mee. Meer kinderen hebben een eigen iPad dan een vader in huis.

Lees verder

De biechtstoel

Eén van de mooiste kindjes die de protestanten met het katholieke badwater hebben weggegooid, is de biecht.

Je zit in een biechtstoel, dichtbij de priester, terwijl hij je niet kan zien. Je vertelt hem wat je tegen niemand anders durft te zeggen. De priester antwoordt met een korte overdenking. Hij spreekt uit dat Christus alle schuld op zich heeft genomen, en dat ook deze zonde vergeven is. Dan komt de penitentie, bijvoorbeeld dat je de komende week moet mediteren over een bepaalde bijbeltekst. Je stapt het hokje lichter uit dan je naar binnen kwam.

Lees verder