Repareervreugde

Lichte paniek van mijn kant. Door verschillende omstandigheden bleken bijna alle repareerders én de vaste gastvrouw niet mee te kunnen doen met het Repair Café in november. Als organisator had ik er nooit echt werk aan; altijd was er wel voldoende bezetting. Nu, met een week te gaan, waren we met z’n tweeën, mijn vrouw en ik. Voor het eerst op een nieuwe plek. Wat nu?

Een mailtje naar twee ‘externe’ repareerders die nooit eerder op onze locatie mee hadden gedaan, leverde drie enthousiaste helpenden op. God voorziet!

Op de dag zelf werden we een beetje overvallen door het werk. Ik was deze keer geen repareerder maar gastheer. Veel klussen duurden lang, de wachtrij groeide en groeide. Ik vroeg aan gasten of ze zelf aan de slag durfden, deelde schroevendraaiers uit en zelfs mijn soldeerbout ging rond.

Het idee van het Repair Café was eigenlijk al dat mensen zelf aan de slag zouden gaan. Maar blijkbaar is er soms een crisisje nodig om het voor elkaar te krijgen. Voor ik het wist lagen wekkertjes, radio’s, strijkijzers en zelfs een laptop in enkele tot tientallen stukjes uit elkaar, verspreid door de hele ruimte, met fanatiek schroevende eigenaren erachter. Uit nood geboren, en met slechts een klein beetje begeleiding van mij naast het gastheerwerk.

Natuurlijk, er gingen ook dingen mis, en niet iedereen was tevreden. Maar hoe heerlijk om te zien. Ik was trots op hen, en wat ze zelf voor elkaar kregen (voor het eerst een laptop zelf compleet uit elkaar halen en in elkaar zetten met maar twee schroefjes over aan het eind – dat doe ik zelf niet beter!). De gasten hebben genoten, de twee gastrepareerders hebben genoten. Mensen die de magie van het gesloten apparaat durven doorbreken om zélf te ontdekken dat ‘kapot’ niet het laatste woord heeft.

En ik hoop stiekem dat mensen dat ook voor hun eigen leven ontdekken, misschien zelfs op deze plek. Dat wat kapot is, niet zo hoort en niet zo hoeft te blijven. Misschien juist wel als ik als hulpvaardige christen een klein stapje terug durf te nemen…